Wat moet je doen als je een meisje leuk vindt en ze kent jou niet?

Het volgende is voor jou als lezer, die stiekem misschien ook behoefte heeft aan dat stappenplan. Stel je voor dat ook jij die spanning voelt, ergens in je lijf. Wat doe je dan?

• Blijven ademhalen. Maar dat had ik al gezegd.
• Voel even wat voor spanning je voelt. Is het stress/zorg-spanning ("ik hoop dat blablabla") of is het de avond-voor-Sinterklaas-spanning waarbij je bijna niet kunt wachten om te ontdekken wat je allemaal voor cadeautjes hebt ontvangen?
• Als het stress/zorg-spanning is, zoek dan snel een spiegel en lach de persoon die je daarin aantreft dan liefdevol en begripvol uit. Hij/zij wist tot nu toe niet beter maar nu wel! En ga nu snel verder naar de volgende stap
• Stel nu dat de stress-spanning na deze korte lachtherapie nog steeds aanwezig is, ga dan even na waar je die spanning voelt. Is het in je bijvoorbeeld in je kaken, je keel, je schouders, je buik, je benen?
• Ga met je volle aandacht naar die plek en leg een hand op die plek om het nog makkelijker te maken.
• Stel je nu voor dat die stress-spanning een ijsklomp is en dat jouw volle aandacht een heerlijk verwarmende zon is. De ijsklomp heeft geen keuze anders dan te smelten. Eerst misschien langzaam maar dan steeds sneller totdat zelfs het smeltwater verdampt is.
• De enige spanning die nu rest is je Ontdekker's spanning en die spanning is goed.

Geef je nu over aan de voorpret. De voorpret van niet precies weten wat je tegen de ander gaat zeggen. Want dat is namelijk wel wat je gaat doen. Je gaat de ander aanspreken. Net zoals je in het donker licht nodig hebt om te kunnen zien, heb je ook licht nodig om gezien te kunnen worden. Je gaat dus uit het duister treden, je gaat de ander aanspreken of op een andere manier laten weten dat je bestaat.

Zelf hou ik van simpel. Ik hou van simpel en creatief. Maar ik hou vooral van simpel.

Dus in dit geval zou ik zeggen:

"Hi, ik ben .....(Bryan, Rick, Angelique, Wendy, vul je eigen naam maar in)"

En dan zou ik gewoon afwachten en kijken hoe het gesprek verder ontstaat. Want dat is namelijk wat er in 99,999% van de gevallen gebeurt. Het gesprek ontstaat dan als je het niet voor de voeten gaat lopen. Laat je verrassen door wat de ander zegt en meer nog, laat je verrassen door wat jezelf zegt. Laat het gebeuren.

Als je van iets moeilijker houdt zou je ook kunnen beginnen met:

"Hi, ik ben Rick en ik vind je leuk. Tenminste dat is de fantasie die ik tot nu toe over jou heb gehad en wou nu wel eens uitvinden in hoeverre mijn fantasie klopt met de werkelijkheid."

Dat laatste verzin ik nu even ter plekke. En dat is precies waar het om draait. Verzin het ter plekke. Verlies je niet in moeizaam en zorgvuldig voorbereide openingszinnen. Of je moet echt van moeilijk en gekunsteld houden...

En blijf ademhalen.

Besef ieder moment dat het niet gaat om aardig gevonden te worden. Je laat gewoon het beste van jezelf zien en mooier dan dat kan het niet zijn. En met dat in gedachten kun je rustig achteroverleunen en genieten van ieder moment. Van jouw antwoorden, van haar antwoorden, van mogelijke verwarring, van duidelijkheid en alle ontdekkingsmomenten.

Ja, de Don Juan/Donna Juanita in jou verdient alle ruimte. Maar zonder de Columbus in jouw zal hij nooit voet aan wal zetten op onbekende kusten, ongerepte stranden en in onbeschrijflijk mooie regenwouden.

door Bryan :: zaterdag, 3 november, 2007 :: Email dit naar een vriend(in)!